Related Articles
மதியம் 2 மணி. எம்விபி காலனியில் உள்ள ஒரு சிறிய வீட்டின் கதவு திறந்தபோது, குடும்பத்தினரின் உலகம் ஒரே நொடியில் சிதறியது. 21 வயது சாய் தேஜா, தனது அறை சீலிங் ஃபேனில் இருந்து தொங்கியபடி கிடந்தார்.
அவரது பெற்றோர், கல்லூரி முதல்வருடன் பேசி வருவதற்காக வெளியே சென்றிருந்தனர். அந்த நொடி, அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றி விட்டது. சாய் தேஜா, சமதா டிகிரி கல்லூரியின் இறுதி ஆண்டு பி.எஸ்சி. மாணவன்.
அவரது மரணத்திற்கு காரணம் – கல்லூரியின் சக ஆசிரியைகளின் பாலியல் தொந்தரவு மற்றும் அடக்குமுறை. இந்தச் சம்பவம், விசாகப்பட்டினத்தில் பெரும் போராட்டத்தைத் தூண்டியுள்ளது, பெண்களின் தொந்தரவுக்கு எதிரான சமூக விழிப்புணர்வை எழுப்பியுள்ளது.
சாய் தேஜாவின் கதை, ஒரு சாதாரண இளைஞரின் கனவுகளுடன் தொடங்குகிறது. எம்விபி காலனியில் வாழும் இவரது குடும்பம், மிதமான வாழ்க்கைக்கு உழைத்தது. தேஜா, படிப்பில் சிறந்தவர்.
அவரது நண்பர்கள் கூறுவதுபோல், அவர் எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டே இருப்பார் – கிரிக்கெட் போட்டிகளைப் பற்றி பேசுவது, நண்பர்களுடன் தியியேட்டருக்கு செல்வது, எதிர்காலத்தில் ஒரு நல்ல வேலையைப் பெற விரும்புவது.
சமதா டிகிரி கல்லூரியில் இறுதி ஆண்டைத் தொடங்கிய அவர், அறிவியல் பாடத்தில் ஆழமாக மூழ்கியிருந்தார். ஆனால், அந்தக் கல்லூரியின் சுவர்களுக்குள், அவரது வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கியது.மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு, தேஜா கல்லூரிக்குச் செல்லவில்லை.
அவர் தனது பெற்றோரிடம், துறைத்தலைவர் (எச்.ஓ.டி.) மற்றும் மற்றொரு பெண் ஆசிரியரால் ஏற்படும் தொந்தரவைப் பற்றி சொன்னார். நண்பர்களின் வார்த்தைகளின்படி, அவரது பிராக்டிக்கல் ரெகார்டுகளை அவர் சரியாகச் சமர்ப்பித்திருந்தபோதிலும், ஆசிரியர்கள் தொடர்ந்து “தவறுகள் உள்ளன” என்று கூறி மீண்டும் எழுத வைத்தனர்.
இது வெறும் அகடமிக் அழுத்தம் என்று தோன்றினாலும், ஆழமாக பார்த்தால், அது பாலியல் தொந்தரவின் மற்றொரு வடிவம். மாணவர்கள் கூறுகின்றனர்: “அவர் துன்பத்தில் இருந்தார். ஆசிரியர்கள் அவரை தனியாக அழைத்துச் சென்று, அவமானமான வார்த்தைகளால் தாக்கினர்.அது அவனை உணர்ச்சி ரீதியாக அழித்தது.”
தேஜாவின் போனில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வாட்ஸ்அப் உரையாடல்கள், இந்தத் தொந்தரவின் ஆதாரமாக இருக்கும் என்கிறது போலீஸ். அவை இப்போது ஃபாரன்சிக் ஆய்வுக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளன.
அந்த வெள்ளிக்கிழமை, தேஜாவின் பெற்றோர் கல்லூரி முதல்வரிடம் புகார் அளிக்கச் சென்றனர். “எங்கள் மகன் துன்பப்படுகிறான். ஆசிரியர்களின் அழுத்தம் தாங்க முடியவில்லை” என்று அவர்கள் வாதிட்டனர். முதல்வர், “எழுத்துப்பூர்வ புகார் கொடுங்கள், நடவடிக்கை எடுக்கலாம்” என்று கூறினார்.
ஆனால், அந்த நேரத்தில், வீட்டில் தேஜா தனது வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்துவிட்டார். அவரது உடல், அருகிலுள்ள தனியார் மருத்துவமனைக்கு அனுப்பப்பட்டது, அங்கு அவர் இறந்ததாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. குடும்பத்தினர், துயரத்தில் மூழ்கினர்.
“அவன் எங்களிடம் ‘மன்னிக்கவும்’ என்று சொன்னான். எங்களுக்கு புரியவில்லை” என்று தேஜாவின் தாய் கதறினார். சனிக்கிழமை இரவு, சம்பவம் வெளியுலகுக்கு தெரிந்ததும், தேஜாவின் நண்பர்கள் எம்விபி காலனியில் அமைதியின்றி போராட்டத்தைத் தொடங்கினர். “நீதி வேண்டும்! ஆசிரியர்களுக்கு தண்டனை!” என்ற கோஷங்கள் காற்றில் எதிரொலித்தன.
கல்லூரி வாசலில் பதற்றம் நிலவியது. மாணவர்கள், பெற்றோர்கள், சமூக செயல்பாட்டாளர்கள் கூடி, கல்லூரி நிர்வாகத்தை முற்றுகை செய்தனர். “இது வெறும் ஒரு சம்பவம் இல்லை. கல்லூரிகளில் பாலியல் தொந்தரவு பரவலாக உள்ளது. இது ஏன் நிகழ்கிறது?” என்று ஒரு மாணவி கேட்டார்.
போராட்டம் இரவு முழுவதும் தொடர்ந்தது, போலீஸ் கூடுதல் பாதுகாப்பு ஏற்பாடு செய்தது. போலீஸ் நடவடிக்கை விரைவாகத் தொடங்கியது. எம்விபி போலீஸ் ஸ்டேஷன் சர்க்கிள் இன்ஸ்பெக்டர், குடும்பத்தின் புகாரின் அடிப்படையில் வழக்கு பதிவு செய்தார். “இது தற்கொலை, ஆனால் அடிப்படை காரணங்களை ஆராய்ந்து வருகிறோம்” என்று அவர் தெரிவித்தார்.
ஏ.சி.பி. அன்னேபு நரசிம்ம மூர்த்தி, “வாட்ஸ்அப் சாட்கள் ஃபாரன்சிக் ஆய்வுக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளன. உண்மைகள் வெளியே வரும்” என்று உறுதியளித்தார். உடல், கிங் ஜார்ஜ் மருத்துவமனைக்கு அனுப்பப்பட்டு, போஸ்ட்மார்ட்டம் செய்யப்பட்டது.
மாவட்ட ஆட்சியர் ஹரேந்திர பிரசாத், கல்லூரியை நேரில் பார்வையிட்டு, போலீஸ் அதிகாரிகளுடன் ஆலோசனை நடத்தினார். கல்லூரி நிர்வாகம், “புகார் உறுதியானால், ஆசிரியர்களுக்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்” என்று அறிவித்தது.
ஆசிரியர்கள் மறுப்பு தெரிவித்துள்ளனர். துறைத்தலைவர், “அவன் என்னைத் தாய் போல பார்த்தான். இது தவறான குற்றச்சாட்டு” என்று கூறினார். ஆனால், மாணவர்களின் குரல்கள் அதை மறுக்கின்றன.
“இது பாலியல் தொந்தரவு. அவர் துன்பத்தில் அழுதார்” என்று ஒரு நண்பர் கூறினார். இந்தச் சம்பவம், இந்தியாவின் கல்லூரிகளில் உள்ள பாலியல் தொந்தரவின் இருண்ட முகத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
பெண்களால் ஆண்களுக்கு ஏற்படும் தொந்தரவு, அரிதாகப் பேசப்படும், ஆனால் இது உண்மை.சாய் தேஜாவின் மரணம், ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: கல்லூரி சுவர்களுக்குள், மாணவர்களின் பாதுகாப்பு யார் உறுதி செய்யும்? அவரது கனவுகள், சிரிப்புகள், எதிர்காலம் – அனைத்தும் ஒரு தொந்தரவின் நிழலில் மறைந்துவிட்டன.
விசாகப்பட்டினம், இந்தத் துயரத்தை மறந்து, நீதிக்காகப் போராடுகிறது. தேஜாவின் குரல், இப்போது அமைதியாக இருந்தாலும், சமூகத்தின் மீது ஒரு கடமையை விதிக்கிறது: இது மீண்டும் நிகழாமல் பார்க்க வேண்டும்.
